Of'un Sesi

Of’un Tarihi

                Tarihi oldukça eskilere dayanan ve bir ticaret kolonisi olarak kurulan Of ilçesi, adını “yılan kavi” manasına gelen “ofisi” kelimesinden ve Solaklı Deresi’nin yatağının yılan gibi kıvrımlı olmasından almıştır. Of, 1461 yılında Trabzon’un Osmanlılar tarafından fethi ile birlikte Trabzon Sancağı’na bağlı bir kaza olarak teşkilatlandırılarak tımarlara bölünüp rütbeli askerlere dirlik olarak dağıtılmıştır. 1515 tarihinde ise Of nahiyesi ve Kadahor’dan oluşan Of, bu tarihte sancak merkezi durumuna getirilmiş ve böylece Trabzon’un sekiz kazasından birisi olmuştur. 1583’e gelindiğinde kazadaki köy sayısı 43’e, Müslümanların sayısı 1158 haneye ulaşmıştır.

                XVIII. yüzyılda Trabzon’un 22 kazasından birisi olan Of’un, 1865 yılında ilçe merkezi haline getirildiği belediyesinin ise 1874 tarihinde kurulduğu kaynaklarda belirtilmektedir. Bununla birlikte Of Belediyesi’nin tıpkı Trabzon Belediyesi gibi 7 Kasım 1864 tarihli Vilayet Nizamnamesi uyarınca kurulmuş olabileceği daha yüksek bir ihtimaldir. 1869 tarihli Trabzon Vilayet Salnamesi’nde ilk Of Belediyesi Reisi’nin adı “Abdurrahman Ağa” olarak geçmesi bu bilgiyi desteklemektedir. 1873 yılına kadar Belediye Reisi olarak görev yapan Abdurrahman Ağa’dan sonra Salih Efendi bu göreve getirilmiştir. 1877 Trabzon Salnamesi’ne göre bu yıllarda kendisine bağlı 120 yerleşim birimi olan Of, 1890-1891 yıllarında kısa bir süre Lazistan sancağına bağlanmışsa da daha sonra tekrar Trabzon Vilayeti Merkez sancağı sınırlarına dâhil edilmiştir.

                Cumhuriyet dönemine kadar Of’un nüfusunda iskân siyasetinin bir neticesi olarak değişmeler olmuştur. Of’a bağlı 30 köyün bulunduğu 1486 yılında, Of kazasının tahmini nüfusu 159’u Müslüman, 13.091’i Hıristiyan olmak üzere toplam 13.250 kişi olarak tahmin edilmektedir. Aynı yıl Trabzon’un Müslüman nüfusunun ise 1290 kişi civarında olduğu yönünde bilgiler mevcuttur. 1486-1583 yılları arasında Trabzon’un İslamlaştırılmasında belli bir aşama kat edildiği görülmüştür. Bu bağlamda 1550 yılından itibaren klasik Osmanlı İskân Siyasetinin neticesinde düzenli olarak Of kazasının Müslüman nüfus oranı artmış, Hıristiyan nüfus oranı ise azalmıştır. İlerleyen yılların nüfus oranlarına bakıldığında nüfus oranlarındaki değişmelerin devam ettiği görülmüştür. Örneğin 1554 yılında 35 köyden oluşan Of kazasında 1536 Müslüman, 15600 Hıristiyan; 1583 yılında ise 6246 Müslüman, 14095 Hıristiyan nüfus bulunmaktaydı. Yine iskân siyasetinin sonucunda genel nüfus oranı olarak da 1486-1583 yılları arasında Of kazasının nüfusu % 53,1 oranında artmıştır.

                19.Yüzyıl’ın başlarında Of kazası 18.940 kişiden oluşan nüfusu ile genel oranlarda 16.yüzyıldan büyük farklılık içermemektedir. Fakat bu oranın neredeyse tamamı Müslüman nüfusu kapsamaktadır. Öyle ki 1872 yılında nüfusu 22.861 kişiye ulaşan Of, Trabzon vilayetine bağlı kazalar içerisinde en fazla Müslüman nüfusa sahip ilçedir. Bu tarihte Of kazasında Müslümanlar dışında 340 kişilik Rum nüfus da ikamet etmekteydi.16 1876 ve 1877 tarihli salnamelerde ise Of kazası dâhilinde bulunan 120 karyeden sadece Halt’ta 500, Kuriç’te 1054, Çalek’te 1231, Yiga’da 1376, Fotne’de 2265 ve Zisino’da 1706 gayrimüslim nüfusun ikamet ettiği görülür. 1878 tarihli Vilayet Salnamesi’ne göre Of’ta 432 kişiden oluşan Rum nüfus bulunurken, Müslüman nüfusun sayısı 25.945 kişiye yükselmişti. Son olarak 1903 yılında Of’un toplam nüfusunun 68.853 kişi olduğuna dair bilgiler mevcut olmakla birlikte, ilçenin nüfusu ve nüfus dağılımına dair en sağlıklı veriler Cumhuriyet döneminde elde edilmiştir.

OF’UN İDARİ YAPISI

                Cumhuriyet döneminde Of ilçesinin idare bölgesinde en önemli değişiklikler 1948 ve 1990 yıllarında yapılan daraltmalar ile gerçekleşmiştir. 1923-1948 yılları arasında idare bölgesi 1.169 km2 olan Of’un alanı, 1948 yılında Çaykara ve Dernekpazarı’nın ayrılması ile 514 km2,1955 yılında 511 km2, ve 1990 yılında Hayrat’ın ilçe olması ile birlikte 178 km2’ye kadar gerilemiştir. Cumhuriyet’in ilk yıllarında Of ilçesine Merkez, Dernek, Hayrat ve Kadahor olmak üzere dört bucak merkezi bağlıdır. Bunlardan Merkez bucağında 35, Dernek bucağında 18, Hayrat bucağında 36 ve Kadahor bucağında 26 yerleşim birimi mevcuttur. Cumhuriyet döneminde İlçe’de yapılan idari değişikliklerin temel sebepleri, ulaşım problemleri, coğrafi yakınlık ve daraltmalara bağlı olarak düzenleme yapılması ihtiyacı olarak sıralanabilir. Özellikle Cumhuriyetin ilk 40 yıllık periyodunda ulaşım ve altyapı hizmetlerindeki imkansızlıklar nedeniyle yerleşim birimlerinin daha yakın bucaklara veya Of ile sınır ilçelere bağlandığı görülmüştür. Buna örnek olarak 7 Temmuz 1930 tarihinde Of ve Sürmene ilçeleri arasında idari yapıda bazı değişiklikler yapılmış olması gösterilebilir. Yakınlık derecesi ve halkın ihtiyaçları göz önünde bulundurularak Sürmene ilçesine bağlı bulunan “Sakarsu” ve “Haruksa” köyleri Of’a ve Of ilçesine bağlı bulunan “Büyük Orhancilos”, “Küçük Orhancilos”, “Kalis”, “Okşahu”, “Holamezra” köyleri de Sürmene’ye bağlanmışlardır.

                1935 yılında Of ilçesine bağlı bulunan köy sayısı 118 olup, ortalama köy nüfusu 554 kişi ve kişi başına köylere düşen yüz ölçüm ise 9.2 km2 olarak saptanmıştır. 1940 yılında bu rakamlarda Of’a bağlı köylerin sayısı 121’e ve ortalama köy nüfusu 615’e yükselirken, kişi başına yüz ölçüm 9,1 km2’ye gerilemiştir. 1935’de Of Merkez bucağına bağlı 35 yerleşim birimi şunlardır: Balek, Dirgone, Eskipazar, Halman, Halt, Hastikaz Süfla, Hastikaz Ülya, Hazerkozan, Humrukleka, İstavri, İskenaz, İstaloz, İvyan, Kolenli, Komanit, Kanci (Varelit), Kavalar, Kaziret, Kılında (Mavrant), Kırınta, Lazandoz, Muhtandoz, Maktanos (Kırınta), Malpet, Mavrant, Miço, Melinoz, Polalis, Savan, Vuydak, Yaranoz, Yavan, Zariyos, Zevait, Zihali. 1940 yılında bu köylere “Asaol Hastikoz”, “Asaol Musher” ve “Kirimtomaidanos”un eklenmesi ile Of’un Merkez bucağına bağlı yerleşim birimlerinin sayısı 37 olmuştur. 1935 sayımında yer alan bazı köy adları farklı yazılmıştır. Örneğin “Humrukleka”, “Lekahumruk”; “Kırınta”, “Nefsikirinto”; “Mavran”, “Yukarı Mavrant”, “Hastikoz Ülya ile Hastikoz Süfla” birleştirilerek “Yukarı Hastikoz” olmuştur.

                1935 yılı sayımına göre Of’a bağlı dört bucaktan birisi olan Dernek’in sınırlarında 18 yerleşim birimi bulunmaktaydı. Bu yerleşim birimleri Kondu, Akköse, Arşala, Çifaruksa, Çoruk, Folinos, Fotkene, Fotrakan, Holomaktanos, Kalanas, Küçükhol, Mapsino, Visir, Yarekar, Zebaşka, Zeno, Zenozena ve Zisino’dur. Daha önce Sürmene ilçesine bağlı bulunan “Okşoho Köyü”nün, idari ve coğrafi sıkıntılar sebebiyle 14 Eylül 1938 tarihinde yeniden Of ilçesine bağlanması ile Dernek bucağına bağlı yerleşim birimlerinin sayısı 19’a yükselmiştir. Ayrıca “Zeno”nun adı “Zeno ulucami” olarak değiştirilmiştir.

                Of’a bağlı bucaklardan en fazla yerleşim biriminin bağlı bulunduğu Hayrat bucağında 1935 yılında 36 yerleşim birimi bulunmaktaydı. Fakat 1940 yılında “Aşağı Muzkar”ın ayrılması ile Hayrat bucağına bağlı yerleşim birimlerinin sayısı 35’e gerilemiştir. Bu değişiklikle birlikte Aşağı Muzkar dışında Hayrat bucağı sınırlarında bulunan yerleşim birimleri şunlardır: Humrukkapan, Alanohankova, Alanosahat, Alanomakot, Ancipranos, Balaban, Başköy, Çalek, Haksa, Hanlut, Hapşozim, Harvel, Hundezarsenli, Hundeznefsi, Hundezlapanoş, Kalant, Keler, Komarita, Konohorhom, Kononefsi, Konoyazıcı, Korkut, Kuruç, Makiiftiryalı, Makitoramanlı, Makiyalavas, Mesoraşıkebir, Mesoraşısagır, Tervel, Uksul, Yeniköy, Yiga, Yukarımuzkar, Samrı, Sonus.

                1948 yılında ayrılana kadar Of’un bucak merkezlerinden birisi olan Kadahor’a, 1935 yılında 26 yerleşim birimi bağlı bulunmaktaydı. Bu yerleşim birimleri şunlardır: Kadahor, Alisinos, Anaso, Asofoliza, Baltacılı, Çoroş, Gorgoras, Haldızen, Haros, Holaysa, Hopşerayı Süfla, Hopşerayı Ülya, İpsil, Köseli, Limli, Mezeri Paçan, Mimilos Süfla, Mimilos Ülya, Nefsi Paçan, Okenei Süfla, Okenei Ülya, Paçan Vahtanç, Şerah, Şinek Harhaş, Şinek Paçan, Şinek Ülya, Şur, Yente, Zeleka. 1940 yılında Kadahor bucağına bağlı yerleşim birimlerinin sayısı 30’a yükseltilmiştir. Ayrıca Bucağa bağlı yerleşim birimlerinden Hopşerayı Süfla’nın adı Aşağı Hopşera, Hopşerayı Ülya’nın adı ise Yukarı Hopşera olarak değiştirilmiştir.

                1940 ve 1945 arasında sınırlarında 121 yerleşim birimi bulunan Of ilçesinin, Cumhuriyet döneminde idari yapısında yapılan ilk önemli değişiklik 1947 yılında gerçekleşmiştir. 1927 yılında Of’a bağlı bir bucak olarak kurulan Kadahor, 11 Haziran 1947 tarihli ve 5071 sayılı Yeniden On Beş İlçe Kurulması Hakkında Kanun’la ilçe haline getirilmiştir. Kanun, 18 Haziran 1947 tarihli 6635 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu değişiklikle birlikte Kadahor, 5071 sayılı kanunun yürürlüğe girdiği tarih olan 1 Ocak 1948 tarihinde “Çaykara” adıyla ilçe olarak fiilen teşkilatlandırılmıştır.36 Çaykara’nın ilçe olması vesilesi ile 2 Ocak 1948 tarihinde Trabzon Valisi Salim Özdemir Günaydın’ın da katıldığı bir tören düzenlenmiştir. 5 Ocak 1949 tarihinde de merkezi Kondu köyü olmak üzere Çaykara ilçesine bağlı “Dernekpazarı bucağı” kurulmuştur.

                Kadahor’un ilçe olması ile birlikte sınır tespitleri yapılmış ve Of’a bağlı bulunan Kadahor ve Dernekpazarı bucakları kaldırılarak, Of ile Çaykara ilçelerine bağlanan köyler yeniden belirlenmiştir. Buna göre Çaykara ilçesi Merkez bucağına 29’u Of-Kadahor bucağından, 12’si Of-Dernekpazarı bucağından olmak üzere, Of ilçesine ise Dernekpazarı bucağından 7 yerleşim birimi bağlanmıştır. İlçeye bağlanan yerleşim birimleri Tablo 1’de gösterilmiştir.

Tablo 1. Of ve Çaykara İlçelerinde Sınır Tespitleri

T.C. Resmi Gazete, Sayı: 6785, 20 Aralık 1947

                Çaykara’nın ilçe olması sonucunda değişiklik öncesinde 121 yerleşim biriminin bulunduğu Of’a, bağlı köylerin sayısı 79’a gerilmiştir. Yeni düzenlemeyle Kadahor ve Dernek bucakları sınırlarının dışında kalan Of, Merkez ve Hayrat olmak üzere iki bucak teşkilatı ile şekillendirilmiştir. Bunlardan Merkez bucağına 43, Hayrat bucağına ise 36 yerleşim birimi bağlanmıştır.

                İdari değişiklikten sonra 1950 yılına gelindiğinde Of ilçesi Merkez bucağına bağlı bulunan yerleşim birimleri şunlardır: Aşağıhastikoz, Balek, Bulalis, Çoruk, Çifarüksa, Dirgona, Eskipazar, Halman, Halt, Hazerkozan, İstavri, İşkenaz, İşteloz, İvyan, Kancı, Kavalar, Kazret, Kolenli, Kılıntamavrant, Kılıntamakitanöz, Komanit, Küçükbel (Küçükhol), Lazandos, Lekahumruk, Maktandoz, Malpet, Mapsino, Melinoz, Miço, Nefsikırınta, Savan, Varelit, Vuydak, Yarakar, Yaranoz, Yavan, Yukarı Hastikoz, Yukarı Mavrant, Zaryos, Zavait, Zebeşka, Zihali, Zisino.

                1950 yılı verilerine göre Of’un Merkez dışındaki tek bucak teşkilatı olan Hayrat’a, bağlı 36 yerleşim birimi ise şunlardır: Nesikündes, Alanahanhana, Alanomakot, Alanasabot, Ancipranos, Aşağımuskar, Balaban, Başköy, Büyükmaşaraş, Çalek, Haksa, Hanlut, Harvel, Hapşozin, Humrukkapan, Hundazarsenli, Hündüztabannoş, Kalant, Keler, Komarita, Konohorhon, Konoyazıcı, Korkot, Kuruç, Küçükmasaraş, Makiiftiryalı, Makitoromanlı, Makiyalvas, Nefsikono, Samrı, Sünüs, Tervel, Ukşul, Yeniköy, Yıga, Yukarımuskar.

                Demokrat Parti döneminde Of ilçesine bağlı başka bir bucak teşkilatı oluşturulmamıştır. Dolayısıyla 1950-1960 döneminde İlçe, iki bucak teşkilatı ile idare edilmiştir.41 2 Ocak 1957 tarihli Vilayet Meclisi toplantısında Hayrat’tan 10 köyün ayrılarak “Balaban” adında yeni bir bucak kurulması kararlaştırılmışsa da söz konusu karar hayata geçmeyerek 1950-1960 arası dönemde Merkez ve Hayrat dışında başka Of ilçesinde başka bir bucak teşkilatı oluşturulmamıştır. 1950-1955 yılları arasında Of’a bağlı yerleşim birimlerinin sayısında da bir değişiklik olmamıştır. Bu dönemde hala Merkez bucağında 43, Hayrat bucağında 36 yerleşim birimi bağlı bulunmaktadır. Fakat 1955 yılından itibaren genellikle bazı büyük yerleşim birimlerinin bölünerek yeni birimler ortaya çıkartılmasının bir sonucu olarak yerleşim birimlerinin sayılarında artış olmuştur. Hayrat bucağına 1955 yılında “Doğanköy” ün bağlanması ile yerleşim birimi sayısı 37 olmuş ve böylece Of ilçesine bağlı köylerin sayısı 80’e yükselmiştir. 1955 sayımı sonrası 1960 yılına kadar Of’un bucak sayısında herhangi bir değişiklik yapılmazken Merkez bucağına bağlı yerleşim birimlerinin sayısı “Çataldere”, “Kaban”, “Kavakpınar” ve “Soğukpınar”ın eklenmeleri ile 47’ye, Hayrat bucağına bağlı yerleşim birimlerinin sayısı “Saray”ın eklenmesi ile 38’e çıkartılmıştır. Böylece Of’a bağlı yerleşim yerlerinin toplamı 85 olmuştur.

                Cumhuriyet döneminde idari yapıda yapılan bir diğer önemli değişiklik, yerleşim birimlerinin isimlerinde Türkçeleşmeye gidilmesidir. Özellikle Demokrat Parti döneminde bu politikanın tavizsiz bir şekilde uygulandığı görülmüş ve Of ilçesinde Türkçe olarak kabul edilmeyen yerleşim birimlerinin isimlerinin tümü değiştirilmiştir. Of ilçesine bağlanan yerleşim birimlerinin isimleri, eski adları ile birlikte Tablo 2’de gösterilmiştir.

Tablo 2: 1960 Nüfus Sayımına Göre Of İlçesi’ne Bağlı Yerleşim Birimleri ve Yapılan İsim Değişiklikleri

Zehra Arslan, Demokrat Parti Dönemi Trabzon (1950-60), Doktora Tezi, KTU Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kasım 2011, s. 38; DİE, 1960 Genel Nüfus Sayımı, s. 542-543.

                Of ilçesinde, coğrafi yakınlık, altyapı ve büyüklük gibi sebeplerin getirdiği gereklilik sonucunda yerleşim birimlerinin bölünerek yeni yerleşim birimlerinin kurulması söz konusu olmuştur. Bu bağlamda Trabzon Vilayet Meclisi’nin 01.12.1954 tarihli toplantısında, Of ilçesi ile ilgili olarak İvyan köyüne bağlı bulunan sahil kesiminin ayrılarak Soğukpınar adı ile ayrı bir köy haline getirilmesi kararlaştırılmıştır. Yine 08.12.1953 tarihinde toplanan Vilayet Meclisi’nde Of ilçesinde merkezi Taşhan Pazarı olmak üzere bir bucak kurulması ve Merkez bucağına bağlı olan 11 köyün buraya bağlanması öngörülerek, konu İçişleri Komisyonu’na havale edilmiştir. Vilayet Meclisi’nin 02.01.1957 tarihli toplantısında da “Kılıntamavrant” köyü sınırlarında bulunan “Kalendili” nin ve Hayrat bucağına bağlı olan “Korgot” köyünün aşağı kısmının ayrılarak ayrı bir köy haline getirilmesi ve yine Hayrat bucağına bağlı “Alanosakot” ile civarındaki 10 köyden merkezi Balaban olmak üzere bir bucak oluşturulması kararlaştırılmıştır.

                1968 yılına kadar Of’a bağlı yerleşim birimlerinden sadece, 30 Haziran 1966 tarihinde Belediyesi Danıştay Kararı ile kurulmuş olan, Uğurlu’da belediye teşkilatı vardır. Bu tarihte Of Merkez bucağına 47 ve Hayrat bucağına 38 yerleşim birimi bağlı bulunmaktadır. Of ilçesi Hayrat bucağında bulunan “Köyceğiz köyü”, Danıştay Üçüncü Dairesinin 27 Kasım 1974 tarihli 1974/541-563 sayılı kararı üzerine 1969 yılında belediyesi kurulmuş olan Hayrat Belediyesinin sınırları içerisine alınmıştır. Karar, 30 Ocak 1975 tarihli 15134 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmiştir. 26 Şubat 1969 tarihinde de Of’un Hayrat bucağına bağlı Ağaçlı, Balaban, Doğanköy, Cukurkent köyleri ile Yeniköy’ün Çuvalözü mahallesi adlı kısmının birleşerek Balaban ve Bölümlü köyünde Bölümlü adları ile belediye teşkilatları kurulmuştur. 1970 yılında Of’un merkez çekirdeğini teşkil eden Sulaklı Mahallesi bölünmüş ve “Cumhuriyet” ve “Yenimahalle” adları altında iki ayrı mahalle oluşturulmuştur.

                Trabzon, Rize, Bayburt ve iç kesimler arasında ulaşım, sosyal ve ekonomik olanakların geliştirilmesi ile birlikte Of ilçesinde bulunan bazı köyler yeni bucak merkezleri olarak ön plana çıkmaya başlamışlardır. Bunlardan birisi olan Cumapazarı’nda, 29 Şubat 1972 tarihinde Of ilçesinin Merkez bucağına bağlı bulunan “Araköy” ve “Serindere” köylerinin bileştirilerek Cumapazarı merkez olmak üzere belediye teşkilatı kurulmuştur. Yine 29 Şubat 1972 tarihinde Of’a bağlı Gürpınar köyünde belediye teşkilatı kurulmuştur. 1973 yılına gelindiğinde Of’ta Hayrat ve Uğurlu, Balaban, Bölümlü, Cumapazarı dışında Gürpınarda da belediye teşkilatı oluşturulmuştur. 1974 yılında “Topaklı” köyü Hayrat sınırları içerisine alınmıştır.

                1980 yılına gelindiğinde Of ilçesi, Hayrat ve Merkez olmak üzere iki bucak teşkilatı ile idare edilmektedir. Merkez bucağına bağlı bulunan köylerin sayısı 1960 yılında olduğu gibi 47 iken Hayrat bucağındaki köylerin sayısı 1969 yılında yapılan yerleşim birimlerinin birleştirilerek belediye teşkilatları kurulması sebebiyle 30’a gerilemiştir. 1980 ve 1985 yıllarında Of ilçesinin Merkez bucağına bağlı bulunan yerleşim birimleri şunlardır: Ağaçbaşı (Kazret), Aşağıkışlacık (Aşağıhastikoz), Ballıca (Melinoz), Bölümlü (Zisino), Cumapazarı, Çaltılı (Zihali), Çamlı (Lekahumruk), Çataldere (Çatakdere), Çatalsöğüt (Nefsikırınta), Dağalan (Kırıntımakidanoz), Darılı (Savan), Doğançay (Dirgona), Dumlusu (Kırıntamavrant), Erenköy (Dağeteği), Eskipazar, Fındıkoba (Gürfındık, Yukarımavrant), Gökçeoba (Kavalar), Güresen (Varelit), Gürpınar (Mapsino), İkidere (Hazerkozan), Kaban, Kavakpınar, Kazançlı (Mahtandoz), Kıyıboyu (Kolenli), Kıyıcık (Balak), Kiraz (İşkenaz), Korucuk (Malpet), Kumludere (Komanit), Meyvalı (Bülalis), Örtülü (Lazandoz), Pınaraltı (Vuydak), Saraçlı (Halman), Sarıbey (Kancı), Serince (Zaryos), Sivrice (Kuruç), Soğukpınar, Söğütlü (Halt), Sugeldi (Yavan), Taşhan (Zevaitdelikkaya), Tavşanlı (Miço), Tekoba (Zebeşka), Uğurlu (Çifaruksa), Uluağaç (İştoloz), Yanıktaş (Yaranoz), Yazlık (İvyan), Yemişalan (İstavri), Yukarıkışlacık (Yukarı Hastikoz). 1980 ve 1985’de Hayrat bucağına bağlı bulunan yerleşim birimleri şunlardır: Ağaçseven (Samrı), Balaban, Barış (Komarita), Başköy, Bayırca (Konoyazıcı), Dağonü (Hanlut), Dereyurt (Makişyalovas), Geçitli (Ancipranos), Göksal (Küçükmesoraş), Günderen (Nefsikonan), Karabudak (Aşağımuskar), Keler, Kılavuz ( Yukarımuskar), Kireçli (Harvel), Korkut (Terval), Köyceğiz (Kalant), Onurlu (Onurköy-Hapzoşin), Ovacık (Haksa), Pazarönü (Alanohasot), PmarcafMakiiftiryalı), Sarayköy, Sarıkaya (Sünüs), Sarması (Büyükmesoraş), Sarıağaç (Çalek), Şişli, Taflancık (Makitoramanlı), Yarlı (Yiğa), Yayvanoba (Konohorhom), Yeniköy, Yırca (Korkot).

                Of ilçesine bağlı bulunan Kıyıcık köyünde, 4 Mart 1985 tarihinde Bakanlar Kurulu kararı ile belediye teşkilatı kurulmuştur. 1984 yılında Çamlıköy, Of Belediyesi sınırlarına alınmış ve adı Çamlı Mahallesi olarak değiştirilmiştir. 1987 yılında Of’a bağlı Bölümlü’de Karaver, Haspivas, Kolomas, Belili, Gevaş, Olcıyas gibi Rumca adları bulunan dokuz mahallenin isimleri İstanbul’daki Aksaray, Fatih, Mithatpaşa, Taksim, Beylerbeyi, Emirgan, Kartal, Yıldız ve Büyükcami semtlerinin isimleri verilmek suretiyle değiştirilmiştir.

                Of ilçesinin idari yapısında 1947-1950 döneminden sonra yapılan en önemli değişiklik Hayrat’ın, 20 Mayıs 1990 tarihinde ilçe olarak teşkilatlandırılması olmuştur. Bu düzenleme ile Of’un idari yapısı, Cumhuriyet döneminde ikinci defa olarak büyük ölçekte daraltılmıştır. Kararla birlikte 26 köy, Of’tan ayrılarak Hayrat’a bağlanmış böylece burada ilçe teşkilatı kurulmuştur. Bu idari düzenleme Of’un nüfusunda da ciddi bir azalmaya sebep olmuştur. Yapılan değişik sonucu Of’tan ayrılıp Hayrat ilçesine bağlanan 26 yerleşim birimi şunlardır: Balaban, Barış, Bayırca, Birlik, Dağönü, Dereyurt, Geçitli, Göksel, Gülderen, Kılavuz, Kireçli, Korkut, Köyceğiz, Onurlu, Ovacık, Pazarönü, Pınarca, Sarayköy, Sarmaşık, Şişli, Taflancık, Yarlı, Yayvanoba, Yeniköy, Yırca, Fatih. Of ilçesi Hayrat bucağına bağlı bulunan “Ağaçseven”, “Başköy”, “Karabudak”, “Keler”, “Sıraağaç”, “Sarıkaya” köyleri ise Of’un Merkez bucağına bağlanmışlardır.

                1990 yılında Trabzon’un 18 ilçesinden birisi olan Of’ta 52 yerleşim biriminden Bölümlü, Cumapazarı, Gürpınar, Kıyıcık ve Uğurlu’da belediye teşkilatları vardır. Hayrat’ın ilçe haline getirilmesi ile Of’un tek bucak teşkilatı 52 yerleşim biriminin bağlandığı Merkez bucağı olmuştur. Merkez bucağında 1989-2000 yılları arasında bazı değişiklikler yapılmıştır. 1989 yılında Of ilçesine bağlı olan Kabanköy, belediye sınırlarına alınarak “Kaban mahallesi” adını almıştır. Böylece 1990 yılına kadar Of’un şehir merkezinde Sulaklı, Cumhuriyet, Yenimahalle, Çamlı, Çamlıtepe, İrfanlı ve Kaban olmak üzere yedi mahalle oluşturulmuştur. 1993 yılında Hayrat ilçesine bağlı “Gümüşören köyü” Of’a bağlanmış ve Of’a bağlı Saraçlı’nın, “Yukarı Saraçlı” kısmı bu köyden ayrılarak “Sefaköy” adı ile yeni bir köy kurulmuştur. 1997 yılında Soğukpınar ve 2000 yılında Yukarı Kışlacık köyleri Of Belediyesi’nin yönetim bölgesine dâhil edilerek bu adlar altında iki yeni mahalle daha kurulmuştur.

                2000 yılına gelindiğinde Of ilçesinin tek bucağı olan Merkez bucağına bağlı yerleşim birimleri 64 olmuştur. 64 yerleşim biriminden Ballıca, Bölümlü, Cumapazarı, Eskipazar, Gürpınar, Kıyıcık ve Uğurlu’da belediye teşkilatları mevcuttur. Daha önce Hayrat ilçesine bağlı bulunan “Bayırca”, “Barış”, “Birlik”, “Kireçli”, “Korkut”, “Ovacık”, “Sarayköy” Of ilçesi Merkez bucağına bağlanmışlardır. 1990 yılında Hayrat ve Of ilçelerinde mevcut olmayan “Çukurova”, “Dereköy”, “Esenköy”, “Gümüşören”, “Kurtuluş”, “Sarıkaya”, “Sefaköy” gibi yerleşim birimleri 2000 yılında Of ilçesi Merkez bucağı sınırlarında gözükmektedirler.

                06.12.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlde İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile Türkiye genelindeki tüm bucak teşkilatları kaldırılmıştır. Yasa kapsamında Trabzon, Büyükşehir Belediyesi statüsüne dönüşmüş ve bunun sonucunda Of İlçesine bağlı belde ve köyler mahallelere dönüştürülmüşlerdir. Değişiklik sonrası Of ilçesinin sınırlarında 68 mahalle bulunmaktadır.

                6360 sayılı Kanun’un kabulünden sonra günümüzde Of ilçesine bağlı bulunan mahalleler şunlardır: Ağaçbaşı, Ağaçseven, Aşağakışlacık, Ballıca, Barış, Bayırca, Başköy, Bölümlü, Birlik, Cumapazarı, Cumhuriyet, Çaltılı, Çamlı, Çamlıtepe, Çataldere, Çatalsöğüt, Çukurova, Darılı, Dağalan, Dereköy, Doğançay, Dumlusu, Erenköy, Esenköy, Eskipazar, Fındıkoba, Gökçeoba, Gümüşören, Güresen, Gürpınar, İkidere, İrfanlı, Kaban, Karabudak, Kavakpınar, Kazançlı, Keler, Kıyıboyu, Kıyıcık, Korkut, Korucuk, Kumludere, Kiraz, Kreçli, Ovacık, Örtülü, Pınaraltı, Sarayköy, Saraçlı, Sarıbey, Sarıkaya, Sefaköy, Serince, Sıraağaç, Soğukpınar, Sugeldi, Sulaklı, Söğütlü, Sivrice, Tavşanlı, Tekoba, Uğurlu, Uluağaç, Yanıktaş, Yazlık, Yemişalan, Yenimahalle, Yukarıkışlacık.

OF İLÇESİNİN NÜFUS YAPISI

                Cumhuriyet döneminde ilk nüfus sayımı 1927 yılında yapılmıştır. Bu sayımda Trabzon ilinin toplam nüfusu 292.573 kişi olarak belirlenmiştir. Cumhuriyet döneminde ikinci nüfus sayımı 1935 yılında yapılmış ve Trabzon nüfusu 360.679 kişi olarak tespit edilmiştir. Bu yıllarda sürekli artış olduğu gözlenen Trabzon nüfusu, 1940 sayımında 390.730’a kadar yükselmiştir. 1927 nüfus sayımına göre Of’un nüfusu 36.604 kadın, 27.624 erkek olmak üzere toplam 64.228 kişiden oluşmaktadır. Bu sayımda bağlı bucak ve köylerin toplam nüfusu 37.209’u kadın olmak üzere 65.337 kişi iken ilçe merkezinin nüfusu yalnızca 718 kişiden ibarettir. 1935 yılı sayımına göre 66.465 olan Of’un toplam nüfusunun, 37.734’ü kadın, 28.731’i ise erkektir. Of ilçesinin en kalabalık nüfusuna sahip bucakları, 19.335 kişilik nüfusu ile Kadahor ve 16.991 kişilik nüfusu ile de Dernek’tir. Bu dönemde Merkez bucağında 15.349, Hayrat bucağında ise 13.662 nüfus bulunmaktadır. 1927 sayımına göre, biraz olsun kıpırdanma olduğu gözlenen Of ilçesinin şehir merkezinin nüfusu 603’ü erkek, 525’i kadın olmak üzere toplamda 1128 kişidir. Fakat 1940 yılında yapılan sayımda Of ilçesinin şehir merkezinde yaşayanların nüfusunun,muhtemelen II. Dünya Savaşı’nın olumsuz ekonomik şartlarının etkisiyle, tekrar binli rakamların altına düşerek 997’ye gerilediği görülmektedir. Bu sayının 511’ini erkek nüfus oluşturmaktadır. Bucak ve köylerdeki toplam 74.430 kişilik nüfus içerisinde ise 41.707 kişi ile kadın nüfusu yoğunluktadır. 1940 sayımında Of’un genel nüfusu 33.234’ü erkek ve 42.193’ü kadın olmak üzere 75.427 kişidir.

                1. Dünya Savaşı’nın sona erdiği 1945 yılında Of’un şehir merkezinde nüfus, küçük de olsa artış göstererek 1228’e yükselmiştir.74 Bu rakamın 643 kişi ile çoğunluğunu kadınların oluşturması bir istisnadır.75 1945 yılında Of’a bağlı bucak ve köylerin toplam nüfusu 74.537’dir. 1950 yılında Of’un merkezinde yaşayan nüfus 1213 olurken, Kadahor bucağının ilçe haline getirilmesi ve Dernekpazarı bucağının da Çaykara’ya bağlanması ile Of’a bağlı bucak ve köy nüfusu 42.416’ya gerilemiştir. Of’un toplam nüfusu ise 1945 yılında 75.764, idari daraltılmanın sonucu olarak 1950 yılında 43.629’dur.

                1955 yılında Of’un şehir merkezinde yaşayan nüfus, 1.936’ya yükselmiştir. Bu nüfusun 1.138’i erkek, 798’i ise kadındır. Köy ve bucaklarda yaşayan nüfus ise 45.822’dir. II. Dünya Savaşı’nın sona ermesi ve çay tarımının olumlu sonuçlar vermesi ile birlikte 1945 yılından itibaren sürekli artış gösteren Of şehir merkezinin nüfusu 1960 yılına gelindiğinde 2.166 kişiye ulaşmıştır. Bu rakamın 1200’ünü erkek, 966’sını ise kadın nüfus oluşturmuştur. 1960 yılı sayımına göre Of, Trabzon’un 11 ilçesi içerisinde 54.873 kişilik nüfusu ile Merkez, Akçaabat ve Vakfıkebir’in ardından dördüncü sırada yer almıştır. Of’un şehir merkezindeki nüfus % 62 artarak 1965 yılında 3508 kişiye ulaşmıştır. Fakat bu artışa rağmen Of, Çaykara ve Maçka’dan sonra Trabzon ilçeleri arasında en az şehir nüfusuna sahip ilçedir. Şehir nüfusunun aksine Of, 59.431 kişiden oluşan köy nüfusu ile Akçaabat ve Vakfıkebir’in ardından Trabzon’un en kalabalık üçüncü ilçesidir. Toplam olarak değerlendirildiğinde Of, Merkez, Akçaabat ve Vakfıkebir’in ardından Trabzon’un en yoğun nüfuslu dördüncü ilçesidir.

                Of’un nüfusu 1970-90 yılları arasında özellikle de 1980’den sonra sosyal ve ekonomik hayatın canlanmasına bağlı olarak hızlı bir artış göstermiştir. Sosyal hayatın canlanması ve özellikle 1968 yılında Of Çay Fabrikası’nın üretime başlaması ile ekonomik kalkınmanın teşvik edilmesi kırsal alanlardan şehir merkezine yapılan göçleri hızlandırmıştır. 1970 yılında Of’un nüfusu 1950 öncesinde olduğu gibi yeniden 70 binli rakamlara ulaşmıştır. Toplam 76.833 kişiden oluşan Of nüfusunun 36.085’ini erkekler, 40.748’ini ise kadınlar oluşturuyordu. Nüfusun 6.680’ninin şehir merkezinde, 70.153’ünün ise köylerde yaşadığı tespit edilmiştir. Köylerde 38.395 kişi ile kadınlar, şehirde 4.387 kişi ile erkekler çoğunluğu oluşturmaktaydılar. Ekonomik ve sosyal gelişime bağlı olarak Of’un şehir nüfusu yoğunluğu 6.680 kişi ile Trabzon’un ilçeleri arasında Merkez, Tonya, Akçaabat ve Vakfıkebir’in ardından dördüncü sırada yer almıştır. Köylü vatandaşların iş merkezi olması münasebetiyle erkekler, % 55’lik nüfus oranı ile Of şehir merkezinde çoğunlukta bulunuyorlardı. 1970’lerden sonra Of’un genel nüfusu 87.227’ye yükselmiştir. Bu rakamın 44.323’ü kadın, 42.904’ü ise erkek nüfustur. Şehir nüfusu ise ilk defa 10 binli rakamlara ulaşmıştır. Yine 10.376 kişinin, 6.639’unu oluşturan erkek nüfus şehir merkezinde çoğunluğu oluşturmuştur. 76.851 kişinin yaşadığı Of köylerinin ise 40.586’sı kadın nüfustur.

                Of’un şehir merkezinin nüfusu 1975 yılında önemli bir düşüşle 5604’e kadar gerilemiştir. 1980 yılında Of’un toplam nüfusu 81.038, köy nüfusu ise 76.731 kişiden ibaret olup, nüfus yoğunluğu kilometre karede 159 kişidir. Beş yıl önce 10 binlerde olan Of’un şehir nüfusu ise 1975 yılından itibaren sürekli azalarak 1980 yılında 4.307’ye gerilemiştir. Bunun nedeninin 1975-80 arasında il dışına verilen göçler, sağ-sol olayları ve 1980 darbesinin etkileri olması muhtemeldir. Ayrıca 1980 nüfus sayımının 12 Ekim’de yapılması ve bu tarihlerde halkın bir bölümünün yaylalarda bulunması da bir başka neden olabilir. 1980 darbesinin ardından Of İlçesi’nde % 16.55’lik oranla nüfus artış hızı yakalanmış ve 1985 yılında 1980 yılına göre yaklaşık 7 bin kişi artarak 88.030’a yükselmiştir. Of’un şehir merkezindeki nüfus 11.018, köylerdeki nüfus ise 77.012 olarak belirlenmiştir. Sadece beş yıl içerisinde % 350’ye ulaşan bu artış hızının nedenlerini ilçe merkezinde kurulan başta çay olmak üzere fabrikalar ve sanayileşmeye bağlı olarak ilçe merkezine yapılan göçler; 1980 sayımında Merkez bucağına dâhil edilmeyen köylerin 1985 yılında dâhil edilmeleri ve Of Belediye Başkanı Sefer Saral’ın sayım günü halkın köylerine gitmemesi için önlemler alması olarak belirtebiliriz. 1985 yılına gelindiğinde darbenin etkilerinin azalarak hayatın normale dönmesinin de bu hızlı nüfus artışında etkisi olabilir. 1988 yılında Of’a bağlı bulunan belediyelerin nüfusları ise Balaban’ın 3.336, Bölümlü’nün 5.466, Cumapazarı’nın 2.648, Gürpınar’ın 3.403, Hayrat’ın 3.172, Kıyıcık’ın 2.232 ve Uğurlu’nun 2.532’dir.

                1990 yılında % 20.69’luk artış oranı ile Of’un şehir nüfusu 14.953’e yükselmiştir. 1990 yılında Türkiye’deki ilçelerin şehir merkezlerindeki nüfusları dikkate alınarak sıralandığında Of, iki yüz altmışıncı sıradadır. Bu yıl ilçenin idari yapısında önemli bir daralma daha gerçekleşmiş ve Hayrat’ın ilçe haline getirilmesi ile Of’un toplam nüfusu 65.433’e gerilemiştir. Genel olarak Of ilçesinin yıllık nüfus artış hızı ise % 2.24’tür. 1997 yılında Of’un toplam nüfusu 65.069 kişiden oluşmaktadır ve bu rakamın 22.185’i şehir merkezinde yaşamaktadırlar.

                2000 yılında Of’un şehir merkezinin nüfusu 25.478 kişidir. Dikkat çeken husus şehir merkezinde 12.338 kişiden oluşan kadın nüfusun, 13.140 kişiden oluşan erkek nüfusa yaklaşmasıdır. Fakat 20 Ekim 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımında sayım günü alınan sonuçlarla açıklanan rakamlar arasında büyük bir farklılık vardır. Bu farklılık Of ilçesinin nüfus sayımında da kendisini göstermiştir. Sayım sonuçlarına göre Of ilçesi şehir merkezinin nüfusu 31.876, toplam nüfusu 103.232 olarak verilirken, Devlet İstatistik Enstitüsü şehir merkezinin nüfusunu 25.813, toplam nüfusu ise 78.927 olarak açıklamıştır. Aradaki bu büyük farklılığın sebebi tam olarak bilinmemekle birlikte, nüfusun kalabalık gösterilmesi için rakamların abartıldığı ihtimal dâhilindedir. 2000 yılında Of’un bucak ve köylerinin nüfusu 27.278’i kadın ve 25.804’ü erkek olmak üzere toplam 53.082 kişiden oluşmaktadır. Genel olarak değerlendirdiğimizde Of’un nüfusu 39.616’sı kadın ve 38.944’ü erkek toplam 78.560 kişidir. 2000 yılında Of’a bağlı yedi belediyeden Ballıca’nın 2.817, Bölümlü’nün 6.067, Kıyıcık’ın 5.797 ve Uğurlu’nun 5.242 kişilik nüfusu vardır. 2009 yılında Of 48.178 kişilik nüfusu ile Merkez, Akçaabat ve Araklı’dan sonra Trabzon’un en yoğun nüfusa sahip ilçesidir. 2010 yılında 48.463 kişilik nüfusu bulunan Of’un, beldeleri arasında 3.745 kişi ile Kıyıcık, en yoğun nüfusa sahiptir. Nüfus yoğunluğu bakımından Kıyıcık’ı, Bölümlü (3336), Uğurlu (2821), Gürpınar (2594), Ballıca (2201), Cumapazarı (2145) ve Eskipazar (2091) takip etmektedir. 2011 yılında Trabzon’un 18 ilçesi arasında Merkez ve Akçaabat’tan sonra en yoğun nüfus oranına sahip olan Of’un, 43.503 kişilik toplam nüfusunun 19.101’i şehir merkezinde bulunurken, 24.402’si köylerde yaşamaktaydı. Yine Kıyıcık 2576 kişi ile Of’un en yoğun nüfusuna sahip beldesi iken onu, Bölümlü (2542), Gürpınar (1838), Uğurlu (1615), Eskipazar (1466), Ballıca (1201) ve Cumapazarı (1387) takip etmiştir.

                Trabzon’un Büyükşehir Belediyesi olmasından sonra, Of’a bağlı belde ve köyler mahalle statüsüne dönüştürülmüşlerdir. 2012 yılında Of’un toplam nüfusu, 42.138’e nüfus oranı bakımından Trabzon ilçeleri içerisinde Merkez, Akçaabat ve Araklı’nın ardından dördüncü sıraya gerilemiştir. Bu yılın verilerinde Of’a bağlı Bölümlü (2353) en yoğun nüfusa sahiptir. Bölümlü’yü, Kıyıcık (1424), Gürpınar (1674), Uğurlu (1615), Cumapazarı (1218), Eskipazar (1127) ve Ballıca (964) takip etmiştir. 2013 yılında Of, Ortahisar’a dönüştürülen Merkez, Akçaabat ve Araklı’dan sonra Trabzon’un ilçeleri arasında yoğunluk bakımından 41.649 kişilik nüfusu ile yine dördüncü sırada yer almıştır.

                Of ilçesinin nüfusunu en çok etkileyen faktörlerin başında göç olayı gelmektedir. Of, 1970’lere kadar Trabzon’un en çok dışarıya göç veren ilçesidir. Bununla birlikte çay tarımının gelişmesi ile birlikte ilçede açılan fabrikalar ve ekonomik sosyal gelişmeler özellikle 1975 yılından sonra şehir merkezine dışarıdan yapılan göçleri arttırmıştır. Of’ta yaylacılığa ve 1950’lerden itibaren de çay tarımına bağlı olarak mevsimlik göç hareketleri her dönem olmuştur. Özel çay fabrikalarının artışı ile birlikte Tonya, Akçaabat ve Maçka gibi ilçelerden Of’a çalışmak için nüfus gelmeye başlamıştır. Of’un özellikle şehir merkezi nüfusunun artmasının bir diğer nedeni de memur ve öğrencilerin ilçe merkezine gelişleridir. Fakat mevsimsel göç ve memur hareketliliği değerlendirmeye alınmazsa Of, her dönem büyük oranda dışarıya göç veren ilçelerin başında yer almıştır.

                Of’tan özellikle 1961 yılından itibaren iş bulmak için yurt dışına göç edenler olmuştur. Kesin sayı tespit edilememekle birlikte iş gücü için başta Almanya olmak üzere 234 aile ve toplam 626 kişinin göç ettiği tespit edilmiştir. Anket ve mülakat sonuçlarına göre gidenlerin 520 kişi ile % 83,1’inin Almanya’ya, 61 kişinin Hollanda’ya, 20 kişinin Avustralya’ya, 19 kişinin Belçika’ya ve altı kişinin de Fransa’ya göç ettikleri belirlenmiştir. Of’tan yapılan göçlerin bir kısmı da doğal afetler sonucu gerçekleşmiştir. 1929 yılında gerçekleşen heyelandan zarar gören aileler Maçka ve Tonya’ya yerleştirilmişlerdir. Of’tan yurt içine yaklaşık 5021 nüfusun göç ettiği tahmin edilmektedir. Göç edenlerin % 62’den fazlası İstanbul’a, diğerleri ise Samsun, Ankara, Bursa, İzmir, Kocaeli, Karabük başta olmak üzere Türkiye’nin diğer illerine yerleşmişlerdir. Göç edenlerin öncelikli tercihi gidilen yerlerin sanayi ve tarım gibi işgücü merkezleri olmuştur.

SONUÇ

                Cumhuriyet döneminde Of ilçesinin idari yapısında, daraltmalar ve ihtiyaç halinde değişiklikler yapılmıştır. İdari alanda en önemli değişiklerden birisi, Cumhuriyetle birlikte oluşturulan homojen yapının ve milli politika anlayışının sonucu olarak yerleşim birimlerinin isimlerinin Türkçeleştirilmesi olmuştur. Bu bağlamda Of ilçesinde de yerleşim birimlerinin neredeyse tümünün adı değiştirilmiştir. Of halkı, yeni isimlerin büyük bir bölümünü benimsemekle birlikte günümüzde dahi bazı yerleşim birimlerini eski isimleri ile anmaya devam etmektedir.

                Trabzon’da gurbetçiliğin en çok görüldüğü ilçe Of’tur. Fakat çay tarımının başlaması ile birlikte bu ilçede gurbetçilik önemli ölçüde azalmıştır. 1927-2000 yılları arasında Of’un şehir merkezinde bulunan nüfus % 4,8. oranında yıllık artış göstermiştir. Kırsal kesimden yapılan göçler ve Of’un idari yapısında yapılan değişikliklerin etkisi ile belirtilen dönemde ilçe merkezi nüfusu, % 2.2 oranında Türkiye ve % 1.6 oranında gerçekleşen Trabzon’un yıllık artış hızından daha yüksek seyretmiştir. 2009 yılında adrese bağlı kayıt sistemine göre yapılan nüfus sayımında Of’un ilçe merkezinde 18.092, belde ve köylerinde ise 30.084 kişinin yaşadığı tespit edilmiştir.

                Günümüzde Of’ta, çok sayıda Devlet ve özel çay fabrikalarının olması nüfus hareketlerini daha da artırmaktadır. Nüfusun yarısından fazlası Türkiye’nin çeşitli şehirlerinde yaşamaktadır. Bahar ve yaz aylarında İlçede nüfus yoğunlaşmakta, kış mevsiminde ise kırsal kesimler adeta boşalmaktadır. Bundan da anlaşılacağı gibi Of, özellikle mevsimsel olarak hem göç veren hem de yakın ilçe ve komşu vilayetlerden göç alan ilçe konumundadır.

                Cumhuriyet döneminde idari yapısında önemli değişiklikler yapılan Of ilçesinde, 2009 yılına gelindiğinde Ballıca, Bölümlü, Cumapazarı, Eskipazar, Gürpınar, Kıyıcık ve Uğurlu’da belediye teşkilatları ile 52 yerleşim birimi mevcuttu. Ayrıca Of’un şehir merkezinde Solaklı, Cumhuriyet, Çamlı, Çamlıtepe, İrfanlı, Kaban, Soğukpınar ve Yukarı Kışlacık adları ile dokuz mahallesi vardı. Bu mahalleler içerisinde yerleşim yoğunluğu bakımından sırasıyla Solaklı, Cumhuriyet ve İrfanlı öne çıkıyordu.

                2012 yılında 6360 Sayılı yasa ile Trabzon’un Büyükşehir Belediyesi haline getirilmesinden sonra Of’un idari statüsünde de değişiklikler olmuştur. Değişiklikle birlikte günümüzde Of’a bağlı beldeler ve köyler mahalle statüsüne dönüştürülmüşlerdir. Bunun sonucunda günümüzde Of ilçesinde 68 mahalle bulunmaktadır. 2014 yılındaki verilere göre Of’un toplam nüfusu ise 42.405 olarak tespit edilmiştir.

KÖŞE YAZARLARI
Hava durumu
İMSAK-
GÜNEŞ-
ÖĞLE-
İKİNDİ-
AKŞAM-
YATSI-

Of'un Sesi | Of'un En Etkili Haber Sitesi | www.ofunsesi.com

Scroll Up